11.11.12

Αν μέσα στο άγγιγμά μου χώραγαν τα λόγια που θέλω να σου πω δεν θα σε άγγιζα γιατί θα σε έπνιγα

10.8.12

post with no name (γιατί horse δεν έχουμε...)

Είμαστε κάφροι, χωρίς κοινωνική συνείδηση, χωρίς ευγένεια. Ο καθένας φροντίζει το τομάρι του. Σε ένα κράτος χαοτικό και άδικο, το μόνο που σε κρατάει εκτός από τον περίφημο ήλιο, τη θάλασσα και τον καιρό είναι οι ελάχιστοι άνθρωποι με τους οποίους μπορείς να μοιραστείς κάποια πράγματα. Γιατί δεν αντέχεται πια αυτή η χώρα, ειδικά όταν ζεις μακρυά από τους αγαπημένους σου ανθρώπους. Γιατί για να αντέξεις όλα αυτά που γίνονται πρέπει να έχεις γύρω σου κάποιους ανθρώπους που να μπορούν να σε καταλάβουν. Ανθρώπους που πιστεύεις ότι είναι καλύτεροι από κάποιες κατηγορίες κατοίκων αυτής της χώρας. Καλύτεροι από αυτούς που θεωρούν πως τα φλας στο αυτοκίνητο είναι διακοσμητικά, καλύτεροι από αυτούς που πληρώνουν για να αγοράσουν ένα ζώο ράτσας για να το πετάξουν μετά στο δρόμο, καλύτεροι από τους γλύφτες, τους φασίστες, τους ρατσιτσές, τους ψεύτες και τόσες μα τόσες άλλες κατηγορίες...

και στο παρακάτω βίντεο αποτυπώνεται για μια ακόμα φορά η σοφία του λαού μας...όπου ο δημοσιογράφος κάνει υποτίθεται αποκλειστικό ρεπορτάζ.

Στην αρχή ρωτάει "Are you Bon Jovi ?" Δηλαδή δεν είναι καν σίγουρος ότι αυτός είναι ο στόχος του ρεπορτάζ; Μετά του λέει "Welcome to Greece" ενώ είναι η μέρα που αυτός φεύγει. Στη συνέχεια ακολουθούν πλάνα όπου βλέπουμε το πούλμαν που μεταφέρει τις διασημότητες στο αεροδρόμιο ή μάλλον τις πινακίδες του πούλμαν και μετά κάτι πλάνα στο αεροδρόμιο όπου διακρίνονται κάποιες κορυφές κεφαλιών, τα κλασσικά μπλε πλαστικά καλάθια που περνάνε από τον έλεγχο των χειραποσκευών και άλλα τέτοια "αποκλειστικά". Εδώ ο κόσμος καίγεται...

27.6.12

Tomorrow I will (definitely) seize the day

Θα πάω στη θάλασσα.
Επείγει να κάνω κάποια πράγματα στο σπίτι, όμως.
Θα μείνω σπίτι.
Θα κάνω δουλειές.
Ας χαλαρώσω πρώτα λίγο.
Καφές, χαλαρό ξεκίνημα της μέρας.
Έχω ώρες μπροστά μου.
Σήμερα δουλεύω απόγευμα.
Ωραία αυτή η ταινία.
Θα τη δω.
Ενδιαφέρον αυτό το μπλογκ.
Ας το διαβάσω.
Μια γρήγορη ματιά θα ρίξω.
Για να δούμε, τί ώρα είναι;
Πρέπει να φύγω.
Έχω δουλειά.
Θα πάω αύριο στη θάλασσα, ίσως.
Μπα, αύριο θα πρέπει να κάνω δουλειές στο σπίτι.

24.6.12

για την Α.

Ένα δειλό αεράκι, μετά την απίστευτη ζέστη.

Μέχρι τώρα το μόνο που μπορούσα να κάνω ήταν ν' ανοιγοκλείνω τα μάτια μου. Μου ήρθε στο μυαλό το  view master  και ένα σενάριο επιστημονικής φαντασίας. Να είχαμε κάτι τέτοιο με διάφορες εφαρμογές αλλά χωρίς το γκάτζετ, κάτι σα φακό επαφής με τη δυνατότητα να φωτογραφίζεις, να παίρνεις βίντεο και να αποθηκεύεις για πάντα ό,τι βλέπεις, ό,τι ζεις ανοιγοκλείνοντας τα βλέφαρά σου. Με τη βοήθεια καλών επιστημόνων there would be no limit  γι αυτά που θα μπορούσε να κάνει αυτό το σύστημα.

Μμμ, ζέστη σου λέω...είχα μείνει σπίτι γιατί έπρεπε να προετοιμάσω κάτι για τη δουλειά της εβδομάδας και αντί γι αυτό έλιωνα στον καναπέ.

Θυμάμαι πριν χρόνια πολύ όμορφες στιγμές σ΄ ένα κυκλαδονήσι της άγονης τότε γραμμής. Αν είχα το σούπερ σύστημα θα έκανα τώρα ένα replay στις πρώτες χρονιές που πέρασα εκεί. Η πλατεία στη χώρα, η δύση, η ανάβαση και η διανυκτέρευση στο μοναστήρι, το μαγαζάκι της Μ., the Crazy Shrimp (ναι, τρελή γαρίδα, εκπληκτικό όνομα), τα παιδιά που "έφυγαν" πολύ νωρίς... Ρεματιές που καταλήγουν σε αμμουδιές, μέσα από κάμπους με ελιές και φραγκοσυκιές, μικρές οάσεις στο ερημικό τοπίο, με τις χαράδρες και τις ασβεστολιθικές πλαγιές. Μπορεί κάποιος εδώ να πει πως όλες οι Κυκλάδες είναι ίδιες και όμως δεν είναι, γιατί τη διαφορά σε όλα την "κάνει" the eye of the beholder!
Ώρα για mental note to self: να εξασκηθώ και να δω την ομορφιά γύρω μου, να εκτιμήσω αυτά που τώρα έχω.

Θα γειωθώ αργότερα. Λίγη ονειροπόληση δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. 


17.6.12

timing is everything, αλλά εγώ δεν τόχω ρε παιδί μου...

Τις τελευταίες μέρες είχα πολλές ελεύθερες ώρες (δεν ξέρω αν αυτό το λες καλό ή κακό) και άκουγα indiegroundradio. Το τραγούδι των The The του προηγούμενου ποστ είναι ένα από τα αγαπημένα μου. Το άκουσα χθες μετά από από πολλά χρόνια και  μου έφτιαξε τη μέρα. Μπήκα στο μπλογκ και ξεσκόνισα, πιάνει αράχνες το κακόμοιρο, αλλά ήταν προετοιμασμένο αφού μέχρι και σκονισμένο όνομα έχει. Βρήκα κάποια ξεχασμένα ντραφτ και τα χτένισα, είχαν γεμίσει κόμπους. Αν το δεις από μια γωνία (36.7 μοιρών) είναι θετικό το γεγονός ότι το μπλογκ το επισκέπτονται οι three and the cuckoo's band, so I'm free to do what I want any old time όπως λέει κι ο φίλος μου o Mick. Λέω λοιπόν επιτέλους ας χαλαρώσω... ας γράψω όπως έγραφα μικρή, 11 χρονών όταν πρωτοέγραψα στο ημερόλογιό μου, από αυτά με το μικρό κλειδάκι. Τι αίσθηση κι αυτή.

Ωπ, που πας ρε Καραμήτρο, άσε τα εσώψυχα, ποιός χέστηκε για τα προσωπικά σου; ΕΚΛΟΓΕΣ σήμερα βρε χαμένο... Σε λίγες ώρες μπορεί να έχουν αλλάξει τα πάντα.

Ωραία, τουλάχιστον πρόλαβα λίγο να εκτονωθώ.

This is the day





Well... you didn't wake up this morning
Because you didn't go to bed.
You were watching the whites of your eyes turn red.
The calendar on your wall is ticking the days off.
You've been reading some old letters --
You smile and think how much you've changed.
All the money in the world
Couldn't buy back those days.
You pull back the curtains, and the sun burns into your eyes,
You watch a plane flying across a clear blue sky.
THIS IS THE DAY -- Your life will surely change.
THIS IS THE DAY -- When things fall into place.
You could've done anything if you'd wanted
And all your friends and family think that you're lucky.
But the side of you they'll never see
Is when you're left alone with the memories
That hold your life together like glue

You pull back the curtains, and the sun burns into your eyes,
You watch a plane flying across a clear blue sky.
THIS IS THE DAY -- Your life will surely change.
THIS IS THE DAY -- When things fall into place.

This is the day (this is the day) your life will surely change.

Συναντήσεις

Την είδα να μπαίνει αλλά δεν την αναγνώρισα αμέσως. Κάτι είχε αλλάξει στην έκφρασή της. Ήρθε και κάθισε, σχεδόν σωριάστηκε στον καναπέ. Η Κ. που ήξερες δεν υπάρχει πια, μου είπε. Αυτή η κοπέλα που ήταν πάντα χαρούμενη και γελαστή πέθανε. Έλεγε γι αυτά που την άλλαξαν, για τις σχέσεις που πάντα ο ένας αγαπάει πιο πολύ απ' τον άλλον, που πολλές φορές όση αγάπη και να υπάρχει, οι δυσκολίες και η καθημερινότητα τη σκοτώνουν, που προσπαθείς να θυμηθείς γιατί βρίσκεσαι με κάποιον και δεν μπορείς, μιλούσε συνέχεια, με μια άχρωμη φωνή και εγώ την άκουγα αμίλητη.

**

Καθόταν στο παγκάκι και κοίταγε τη θάλασσα. Είχα να τον δω καιρό. Ταλαιπωρημένος φαινόταν. Είχε χάσει τη δουλειά του. Ευτυχώς δούλευε η γυναίκα του, αλλά είχαν κι ένα αγοράκι με πρόβλημα υγείας. Πολύ δύσκολες εποχές, αλλά θα τα καταφέρουμε, σίγουρα, δεν μπορεί, κάτι θα γίνει. Στα μάτια του υπήρχε ελπίδα.

**

Finally you're here, she said as I opened the gate. Then she went on: I have sooo many things to tell you... It was always like that: whenever I called or visited I felt she was holding on to me, as if she were an octopus. As if not one but four pairs of arms were holding me down while she kept on talking. I knew she really needed human contact. So I stayed for long visits or talked with her on the phone for hours whenever I could. The problem was I couldn't do it as often as she wanted me to. She spent hours on her computer, chatting here and there, trying to belong again, trying to connect. That day she kept talking about going back, back home, she'd had enough of the sun and the sea, enough of everything, she could not cope anymore. She said nobody should have only one person to count on. That would be too much for both of them. She felt lonely and discouraged. I left her house very late that night. I had a four day work trip ahead of me and had still to prepare for it. 
...nobody should have only one person to count on...

**

Δεν τους ένοιαζε που φύσαγε και είχε κύμα. Έπαιζαν με το σκύλο και τη μικρή. Ευτυχώς γύρω δεν ήταν πολύς κόσμος, εκλογές αύριο, η επικείμενη συντέλεια του κόσμου, το ποδόσφαιρο, όλα αυτά έχουν και τα καλά τους, λέμε τώρα. Έτρεξα γρήγορα προς τη θάλασσα γιατί η άμμος έκαιγε. Προχώρησα προς το μέρος τους κλωτσώντας το νερό. Είναι ωραία η θάλασσα.

29.5.12

πριν το delete

Η ώρα περνάει. Ο χρόνος τρέχει. Αγχώνεσαι; Όχι περισσότερο από όσο συνήθως. On a scale from 0-10, I would choose 7. The best I can do.

Οι γλώσσες, οι χώρες και οι άνθρωποι μπερδεύονται μέσα στο κεφάλι μου.

Πολλά χρόνια πριν, έγραφα σχεδόν κάθε μέρα και μου έλεγαν πως έγραφα καλά. Μου άρεσε. Αλλά έχω μια μανία που πήρα από τον πατέρα μου, να πετάω αυτά που γράφω. Εκείνος έγραφε ποιήματα και μικρά διηγήματα και τα έκαιγε. Fancy. Εγώ απλώς τα πέταγα στα σκουπίδια.

Τώρα δεν μπορώ να γράψω πια. Δε μου "βγαίνει" τίποτα. Τα λίγα που γράφω, θέλω να τα σβήνω, είναι εύκολο τώρα το delete. Σβήνω ντραφτς και αν μου ξεφύγουν διαγράφω τα ποστ, διαγράφω από το τουήτερ και αδειάζω τον τοίχο του φέισμπουκ.

Τα πετάω όλα.

Νομίζω ότι κάπου μέσα σ' όλα αυτά που πέταξα ήταν ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού μου και γι αυτό λυπάμαι λίγο.

26.5.12

Συσκευασίες, πλανήτες, χαλλαααρααααά

Δεν ξέρω αν τελευταία έχω γίνει τόσο απρόσεκτη, δεν το νομίζω. Αντίθετα πιστεύω ότι είμαι αρκετά σχολαστική. Κοιτάζω πάντα αυτά που αγοράζω, ελέγχω σε ποιά κατάσταση βρίσκονται, κοιτάζω την ημερομηνία λήξης. Όμως τον τελευταίο μήνα αγόρασα από πέντε διαφορετικά σούπερ μάρκετ τα εξής:

-ένα μπουκάλι ξύδι, του οποίου ο πάτος έσπασε μόλις το έβγαλα από τη σακούλα, πολύ εφετζίδικο. Στο επόμενο μπουκάλι άλλης μάρκας μόλις το άνοιξα έφυγε το ειδικό καπάκι και το πρόλαβα λίγο πριν χυθεί όλο.

-ένα καφέ στιγμής που αφού ξεβίδωσα το καπάκι, είδα ότι το προστατευτικό αλουμινόχαρτο ήταν ανοιχτό.

-ένα βάζο μέλι που ήταν ραγισμένο και έτοιμο να σπάσει.

-ένα γιαούρτι που αφού το έφαγα είδα ότι ο πάτος έχασκε σαν σόλα παπουτσιού.

-ένα μπιτόνι για νερό που το πώμα του έσπασε μόλις πήγα να το ανοίξω.

Όλα αυτά, εκτός από το ξύδι, τα είδα αρκετές μέρες αφού τα αγόρασα, οπότε δεν είχε νόημα να τα πάω πίσω.

Μια φίλη μου λέει ότι φταίει η ανάδρομη Αφροδίτη. Εγώ δεν ξέρω, αλλά προσπαθώ να ακολουθήσω τις συμβουλές του βιβλίου αυτοβοήθειας που διαβάζω τελευταία. Δηλαδή να προσπαθήσω να μη δώσω στις μικρές αυτές γκαντεμιές μια άλλη διάσταση. Τις έγραψα λοιπόν εδώ που δεν ενοχλούν κανένα και μου μένει τώρα να αντιμετωπίσω τα σοβαρά προβλήματα.

25.5.12

Pina (η ταινία, η χορογράφος, όχι το ουσιαστικό...)



Πόσο μου άρεσαν αυτοί οι χορευτές, τα πρόσωπα τους, η δημιουργική διαδικασία, οι χορογραφίες, η αίσθηση της ομάδας, η δύναμη. 

15.4.12

brain salad surgery

Η άνοιξη είχε ξεκινήσει αλλά οι ηλιόλουστες μέρες δεν ήταν τόσο συχνές και δεν κατάφεραν να ζεστάνουν την κρύα πραγματικότητα.

Αρκετοί άνθρωποι είχαν αποκτήσει νέα "χαρίσματα", όπως αυτά της αναισθησίας, της σκληράδας και της γαϊδουριάς. Χαρίσματα για τους κατόχους τους αλλά αφόρητα για τους αποδέκτες.

Εκείνη έψαχνε τρόπους για να μη σκέφτεται και να μη νιώθει, αν και ήξερε πολύ καλά ότι αυτό δεν ήταν η λύση.

Είχε προσπαθήσει να κοιμάται όσο περισσότερο μπορούσε, αλλά τότε ξεκίνησαν τα σουρεαλιστικά όνειρα και οι εφιάλτες που την αναστάτωναν.

Ακολούθησε η χωρίς όνειρα εποχή. Δεν έβλεπε πια όνειρα όταν κοιμόταν, ή τουλάχιστον δεν τα θυμόταν. 

Όταν όμως ήταν ξύπνια μέσα στο μυαλό της ζωντάνευαν εικόνες υποθετικών σεναρίων.

Προσπάθησε να χαθεί στις σελίδες των βιβλίων και στις νότες της μουσικής, αλλά συνέχιζε να πνίγεται στις σκέψεις  της.

Έτσι αναζήτησε βοήθεια στις ταινίες. Βυθίστηκε σιγά σιγά στις εικόνες των ταινιών που τώρα πια έβλεπε στην κάθε ελεύθερη στιγμή της. Προσπαθούσε να γαντζωθεί από τα λόγια των ηθοποιών για να φοβάται λιγότερο, να σιχαίνεται λιγότερο, να κλείνει για λίγο την πραγματικότητα έξω από την πόρτα και να ξεκουράζει το μυαλό της.

Οι ταινίες ήταν το δικό της καταφύγιο για την καταιγίδα που φοβόταν και που μπορεί να μην ερχόταν ποτέ.

"What's wrong with you?" ρωτούσαν τον ήρωα στην ταινία, ακριβώς όπως τη ρωτούσαν γνωστοί, συγγενείς και φίλοι.
"Nothing, I'm fine",  απαντούσε ο ήρωας, όπως ακριβώς και εκείνη.

Τί θα είχε συμβεί αν είχε πάρει άλλες αποφάσεις, αν είχε ακολουθήσει άλλο δρόμο στα τόσα σταυροδρόμια που έχουν βρεθεί μπροστά της; Μα τί νόημα έχει να αναρωτιέται κάτι τέτοιο; 

Θέλει να ακούσει "everything is going to be o.k" και να μπορεί να το πιστέψει.

Περιμένοντας μάταια "μια κάποια λύση" να πεταχτεί μέσα από τη σκηνή κάποιας ταινίας, σιγοτραγουδούσε:


12.2.12

gone daddy ...gone

και ξαφνικά ακούς ένα κομμάτι και λες ΝΑΙ!!!! έτσι νοιώθω!!!!

28.1.12

με εικόνες από το α στο ω
  

Ανοιχτές πόρτες

Βουτιές

Γυάλινο σπίτι

Δημιουργικοί γονείς

Επικίνδυνοι γείτονες

Ζεστά ποτάμια

Ήλιος

Θυμωμένα παιδιά

Ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή (σε φθίνουσα πορεία)

Κεσεδάκια γιαουρτιού (τοποθετημένα έτσι ώστε να φτιάχνουν μια ψηλή σκάλα)

Λιβάδι με αγριολούλουδα (έξω από ένα ασανσέρ στη μέση του πουθενά)

Μισό μήλο

Νύχτες σιωπής

Ξυστά (από το παράθυρό μου πέταξε μια αγριόπαπια)

Ομπρέλες που γυαλίζουν στη βροχή

Παράθυρο πάνω από ένα καταρράκτη

Ρόδες από σκουριασμένα ποδήλατα

Σκυλιά που κοιμούνται

Τελευταίο κομμάτι πίτσα

Υποβρύχια σήραγγα

Φωτεινό δωμάτιο

Χορογραφία

Ψυχρή υποδοχή

Ωραίος τρόπος να πεθάνεις


και ανάποδα – μόνο τα γράμματα σε μια περίεργη σύνθεση:  

ΩΨΙΧIΦΎ - ΤΑΣΙΡΟΠΙΌ - ΞΙΝΙΜΙΛΑΚΆ - ΙΘΙΗΖΈ - ΔΈΛΤΑ - ΓΑΒΙΆ

23.1.12

hurt

I focus on the pain...

...Identify Your “Little and Unimportant Hurts” – Most people walk around saying "it’s not important, or it doesn’t matter" when in fact it is very important and a lot of emotion is buried within. They will describe this hurt as being small and unimportant...

22.1.12

please keep to the path

And you know something is happening
But you don't know what it is
Do you, Mister Jones ?



21.1.12

...και ξαφνικά μετά την καταιγίδα, ανοίγεις λίγο το παράθυρο και από κάπου μακριά μυρίζει κιόλας άνοιξη.

5.1.11

Μια ηλιόλουστη μέρα


Τις τελευταίες μέρες νιώθω πως το κεφάλι μου είναι έτοιμο να εκραγεί. Φαντάζομαι πως αν ανοίξω μια τρύπα στην κορυφή του κρανίου μου θα ξεχυθούν τεράστια μαύρα φίδια.
  

4.1.11

Μεσημέρι στον καναπέ

Ο ήλιος ζεσταίνει τα μαξιλάρια. Κάθονται δίπλα δίπλα, δεν χρειάζεται να μιλάνε. 

Εκείνος ακουμπάει το κεφάλι του στα πόδια της. Ανασαίνει ελαφρά και μισοκλείνει τα μάτια. Αναστενάζει. Έχει περάσει δύσκολα, πολύ άγχος... Πόσο κρατάνε άραγε οι ήρεμες στιγμές;

Εκείνη τον καταλαβαίνει, προσπαθεί να τον παρηγορήσει με τον τρόπο της. Ξέρει πολύ καλά τί σήμαιναν για όλους τους οι καβγάδες, οι φωνές, η μετακόμιση, οι απανωτές αλλαγές, τα κλάματα, η μοναξιά. Τώρα όμως τα πράγματα είναι πολύ καλύτερα, πιο ήρεμα...  

Μέσα στην ησυχία, ακούγεται ένα αυτοκίνητο να σταματάει απέξω. Επιτέλους γύρισε!!!

Πετάγονται κι οι δύο από τον καναπέ και τρέχουν προς την πόρτα κουνώντας τις ουρές τους και γαβγίζοντας από ανυπομονησία. 

1.1.11

κάποιες φορές ο παλιός είναι και ωραίος...και αλλιώς

Η γιαγιά και η μητέρα μου αγόρασαν αυτό το περιοδικό το Δεκέμβριο του 1954.

Ήταν η ειδική χριστουγεννιάτικη έκδοση (διαστάσεις 36εκ.-27εκ.-1,3εκ.) του FRANCE ILLUSTRATION-  ΝΟËL- LE MONDE ILLUSTRÉ


Το εξώφυλλο:



Οι διαφημίσεις:  

               




Άρθρα με ένθετα μικρά έργα τέχνης που μπορούσες να βάλεις σε κορνίζα. Κάτω από το έργο υπήρχε και βιογραφικό του καλλιτέχνη:




 Όλα αυτά τότε!!!  Καλή Χρονιά.






11.12.10

Αφιερωμένο σε όσους πιστεύουν στον Άγιο Βασίλη


Κέρκυρα downtown: μπαίνει ένα μικρό κοριτσάκι γύρω στα 4 στο μαγαζί με τα παιχνίδια και λέει. «Έχεις μικρό σπαθί για κορίτσια;»  Η μαμά της από πίσω κάνει νόημα να της πουν όχι. Λέει η πωλήτρια και μαζί διάφορες μαμάδες ότι δεν υπάρχουν σπαθιά για κορίτσια αλλά μόνο για αγόρια. Η μικρή κατεβάζει 2-3 τρακτέρ από τα ράφια και παίζει. Η μαμά ενώ ξαναβάζει τα τρακτέρ στα ράφια, της λέει δείχνοντας ένα παιχνίδι: Εύα, αυτός είναι ο υπολογιστής που ζήτησες από τον Άγιο Βασίλη; Η Εύα το επιβεβαιώνει, η μαμά ρωτάει την τιμή και της απαντά: Ξέχνα το, δεν υπάρχει περίπτωση. Ο Άγιος Βασίλης δεν έχει τόσα λεφτά.

Φεύγοντας από το μαγαζί, δίνω στην Εύα ένα χαρτάκι που γράφει το λινκ για το προηγούμενό μου ποστ *** και την προσωπική μου συμβουλή: Εύα, χέστον τον φτωχομπινέ Άγιο Βασίλη και πάρε το μέλλον στα χέρια σου!!!

10.12.10

***Ο Kοέλιο είναι πασέ...υπάρχουν και χειρότερα όπως το cosmic ordering!!!


Υπάρχει μια θεωρία σύμφωνα με την οποία το σύμπαν είναι ένα μεγάλο εστιατόριο, όπου το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να παραγγείλεις αυτό που θέλεις. Αν κάποιος δεν έχει αυτά που θέλει στη ζωή του, δεν ξέρει να παραγγέλνει!!! Οι στόχοι, εξηγούν οι ειδικοί, πρέπει να μην είναι γενικοί. Δεν μπορείς να ζητήσεις «μια δουλειά που να σε ικανοποιεί και να αποδίδει αρκετά χρήματα», ή «μία σχέση με ένα άτομο που σε καλύπτει συναισθηματικά και σεξουαλικά». Πρέπει να παραγγείλεις κάτι συγκεκριμένο, παραθέτοντας όσες περισσότερες λεπτομέρειες μπορείς, όπως: «θέλω ένα σύντροφο είναι vegan, bisexual, που να μη θέλει δεσμεύσεις και να τρελαίνεται για ταξίδια, που να είναι και ... κλπ». Στη συνέχεια οι μυημένοι προτρέπουν να κάνεις την παραγγελία σου δυνατά, έτσι ώστε να την ακούσουν από τα διπλανά τραπέζια και να πουν: «α, είναι κι αυτό στο μενού; Δεν το ήξερα, θέλω και εγώ». Χρειάζεσαι χρήματα μην πεις «αχ, πόσο θα ήθελα 1000 ευρώ», αλλά  «θα πάρω 1000 ευρώ». Επίσης, αν δεν έχεις καθόλου χρήματα αλλά θέλεις να πας για ποτό, ξεκίνα για την έξοδό σου με τη βεβαιότητα ότι θα βρεθεί λύση και αν το πιστεύεις αρκετά θα βρεθεί... Αν θέλεις να αδυνατίσεις αγόρασε ρούχα που δεν σου χωράνε...  Πρέπει να ζεις έτσι όπως θα ήθελες να είσαι και θα συμβούν όλα όπως τα θες.

Ας παραγγείλουμε όλοι λοιπόν αυτά που θέλουμε. Εάν δεν τα αποκτήσουμε, υπάρχουν χιλιάδες εξηγήσεις και δικαιολογίες για τους πιστούς. Άντε τώρα που είναι Χριστούγεννα και περνάει και ο σούπερ σερβιτόρος από τα μέρη μας. Παραγγείλτε γιατί χανόμαστε...

16.10.10

Ξάσπρισμα

Τελευταία νιώθω πως όλοι γύρω μου μιλούν μια άγνωστη γλώσσα. Το είχα πάθει και λίγο μετά την εφηβεία αυτό. Ένιωθα σαν ένα ον από άλλο πλανήτη που έπεσε στη γη και στην πτώση έσπασαν οι κεραίες του. Καταδικασμένο στην αιώνια απομόνωση, αφού ποτέ δεν μπόρεσε να επικοινωνήσει με τους γήινους, αλλά και ποτέ δεν κατάφερε να γυρίσει στους δικούς του.

Σήμερα ήταν το τελειωτικό χτύπημα μετά από μια δύσκολη βδομάδα στον πλανήτη "@#γουότ δε φακ?!&": βρέθηκα σε μια παρέα που οι μισοί ήξεραν ότι η λεύκανση πρωκτού είναι πολύ διαδεδομένη αισθητική επέμβαση και οι άλλοι μισοί που δεν το ήξεραν, ήθελαν να την κάνουν!!! 
  

11.10.10

Χθες ξεκίνησα λάθος τη μέρα μου. Είχα πολλές δουλειές να κάνω αλλά τελικά αποφάσισα να δω το "το Σπιρτόκουτο" πίνοντας τον πρωινό καφέ. Σκέφτηκα ότι το πρωί θα μου φανεί πιο ελαφρύ. Σίγουρα μου ελάφρυνε το πρόγραμμά μου, αφού ήταν ό,τι έπρεπε για να αναβάλλω όλες μου τις δουλειές. Μετά είχα τη φοβερή ιδέα να δω στο καπάκι το "Ψυχή στο Στόμα", αλλά αυτό δεν άντεξα να το τελειώσω. Σήμερα σηκώθηκα νωρίς για να προλάβω να κάνω αυτά που δεν έκανα χθες. Έξω βρέχει. Μήπως να συνεχίσω την ταινία;

8.10.10


Η δύναμη της ποσότητας όπως την αντιλαμβάνεται ο street artist Shepard Fairey, στην ταινία “exit through the gift shop” : 




The more stickers are out there 
the more important it seems, 

the more important it seems 
the more people want to know what it is 

the more they ask each other about it, 
the more it gains real power from perceived  power


Αληθινό και τρομακτικό ταυτόχρονα



4.10.10

Παγκόσμια ημέρα για τα ζώα

Πριν από κάποιες μέρες πέρασε ένας κάφρος με μηχανή έξω από το σπίτι μου και έκανε 2-3 προσπάθειες να χτυπήσει ένα σκυλάκι που περπατούσε στο δρόμο. Ντρέπομαι που τα έχασα και δεν πρόλαβα να αντιδράσω.  Έχω κουραστεί να βλέπω γύρω μου τόση βλακεία, τόση κακία, τόση σκληράδα. Χαίρομαι που κάποιοι δεν τα χάνουν και προλαβαίνουν να αντιδράσουν.



Χρόνια πολλά στα  2 πρώην αδέσποτα της φωτογραφίας. 
                                 
για τη Λ.    
το πρώτο μου σκυλάκι "του δρόμου" .

3.10.10

Δύσκολοι καιροί

Ωραία τα λέει ο Jack και οι Raconteurs.



Με τόσες διαφορετικές απόψεις και ομάδες, τόσους διαφορετικούς κώδικες και τρόπους επικοινωνίας, τόσα διαφορετικά ενδιαφέροντα και τόσους κανόνες, πόσο εύκολο είναι να καταλάβουμε ο ένας τον άλλον;

29.9.10

φθινοπωρινά πρωινά

Πρωινός καφές, ή μάλλον καφέδες. Μμμ, ωραία γεύση. Είναι, γράφει στο βαζάκι, φυσικά πλούσιος σε αντιοξειδωτικά. Εγώ πάντως πίνοντας το τρίτο φλιτζάνι, θυμήθηκα τη σκηνή στο 1:07 του τρέιλερ...

(Fast Food Nation 2006, Richard Linklater)

20.9.10

Φωτογραφίες για τουριστικό οδηγό

Την πήρε το μάτι μου να φωτογραφίζει το χασάπη που έκοβε ένα τεράστιο αρνί με το μπαλτά. Μετά φωτογράφισε την ταλαιπωρημένη γάτα στη γωνιά του δρόμου και το σκελετωμένο αδέσποτο σκυλί λίγο πιο κάτω. Επιστρέφοντας στην χώρα της αναρωτιέμαι σε ποιους θα δείξει αυτές τις ειδυλλιακές εικόνες.  

19.9.10

a strange day

Το ξυπνητήρι του κινητού χτυπούσε δίπλα στο αφτί μου. Τα σκυλιά στριφογύριζαν ανυπόμονα. Άνοιξα τα μάτια μου και σηκώθηκα με αργές κινήσεις. 
Ωχ, άργησα, σήμερα δουλεύω νωρίς...πώς την πάτησα έτσι...ξέχασα χθες να λουστώ, ν' αλλάξω σεντόνια   __________ΣΤΟΠ. 
Κοίταξα το κινητό, είναι Κυριακή, όχι Δευτέρα...false alarm.


Απαίσια αίσθηση...άσχημο ξύπνημα...σκέφτηκα τα χθεσινά όνειρα...άσχημο πράγμα να μετανιώνεις συνέχεια. Άσχημο και άχρηστο.  


Παρηγορήθηκα μουρμουρίζοντας τραγούδια σχετικά με το ποστ:

  • nobody told me (they'd be days like these- strange days indeed, most peculiar, mama) - John Lennon 
  • Amelia (it was just a false alarm)- Joni Mitchell
  • strange days- the doors

18.9.10

Συμπτώσεις...

Τακτοποιώντας τα βιβλία μου, βρήκα ένα παλιό βιβλίο, το "συνομιλίες με παιδιά" του Ρ.Ντ.Λαινγκ, ψυχίατρου γεννημένου στη Σκωτία. Άνοιξα το βιβλίο σ΄αυτή τη σελίδα:

Σεπτέμβριος 1976 - Διακοπές στην Κέρκυρα

Την ώρα του μεσημεριανού φαγητού ένας φίλος τους διηγείται την παρακάτω βουδιστική ιστορία:

-Ένα ζευγάρι με το γιο τους είναι στην έρημο, όπου δεν υπάρχει τίποτα να φάνε. Ο πατέρας προσφέρει τον εαυτό του για τροφή, το ίδιο και η μητέρα. Στο τέλος αποφασίζουν ότι οι δυο τους μαζί έχουν περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης από όσες θα είχε ο ένας από τους δύο με το παιδί. Άλλωστε, μπορούν πάντα να κάνουν άλλο παιδί. Έτσι, τρώνε το γιο τους. Οι βουδιστές λένε πως  οτιδήποτε τρώμε θα πρέπει να το τρώμε σαν να ήταν το ίδιο μας το παιδί.

Είχα δανείσει το βιβλίο στον πατέρα μου, που είχε υπογραμμίσει την ιστορία.

12.9.10

είναι κρίμα που στη ζωή δεν μπορείς να κόψεις σκηνές στο μοντάζ, να διορθώσεις το παρελθόν, να αυξήσεις την ένταση σε ψίθυρους, να σβήσεις ό,τι σ' ενοχλεί, να κάνεις τον γείτονα πιο όμορφο με φώτοσοπ.

6.9.10

ροζ

- Πάμε σ' ένα ροζ μέρος;;;

-Κλείσε τα μάτια και βάλε το δάχτυλό σου πάνω στο χάρτη. Εδώ; Ωραία, φύγαμε!

Όταν φτάσαμε ήταν αλήθεια όλα ροζ. Υπήρχε κοραλλιογενής ύφαλος εκεί - το μάθαμε μετά. Η επιστημονική εξήγηση δεν χάλασε καθόλου τη μαγεία της εικόνας. 

Μετά από τόσα χρόνια, θυμάμαι ακόμα την απόχρωση της άμμου.